Recensie Dagblad Kennemerland


11 maart 2002 Recensie Dagblad Kennemerland

Expressie: van slecht begin naar mooi einde

Een volle zaal. De lichten dimmen. En opeens verschijnt de voltallige cast van toneelgroep Expressie op de planken. Ze roepen allemaal een zinnetje en lopen weg. Wat een merkwaardig begin. De gedachte daarachter is duidelijk: een soort korte introductie van de personages. Maar eigenlijk is het een nietszeggende handeling die geforceerd overkomt. Als een dakloze roept: "Moet ik weer in bad?", begrijp je als toeschouwer wel dat hij niet graag in bad wil, maar verder heb je niets aan zo'n los zinnetje.

Na dit nogal zwakke begin, pakten de acteurs de draad echter goed op. Vooral Irma Karssen (Rika) en Roelant van Ewijk (Eduard) waren vanaf het begin tot het einde overtuigend. Van Ewijk leefde zich uitstekend in in de rol van geflopte en aan lager wal geraakte acteur. De prestatie van Karssen was mogelijk nog indrukwekkender, want ze maakte van een op het eerste gezicht niet echt bijzondere rol van een beetje getikte oude zwerfster een personage die zonder de hulp van grootse theatrale gebaren volledig de zaal inpakte. Alles leek authentiek: van haar gewiekste stemmetje tot aan een huilbui.

Ook Hetty van der Linden zette een goede rol neer als Toos, de strenge maar rechtvaardige leidster van het opvanghuis voor dak- en thuislozen. Arie Klaase speelde zowat moeiteloos de altijd dronken Bennie, Truus Bronkhorst paste haar toon en mimiek aan om in de huid van de deftige mevrouw Meerman te kruipen en Peggy de Groot speelde heel verdienstelijk het hoertje Wanda. Marianne Leguyt heeft capaciteiten, maar op een paar uitzonderingen na, slaagde ze er niet in om ze in dit toneelstuk te tonen. Haar intonatie was vaak vrij monotoon en haar spel kon een stuk expressiever.

Hoewel het stuk af en toe aan spanning te wensen overliet, lieten verschillende grappige momenten en een goede interactie tussen de acteurs geen plaats voor saaiheid. 'De Richel' kende ook een goede opbouw naar een climax. De ontknoping was qua inhoud weliswaar niet bijzonder verassend, maar wel qua artistieke invulling. De metamorfose van de daklozen tot zakenlui die een succesvol impresariaat beginnen, was een lust voor het oog. Martijn van Wonderen was zowat onherkenbaar bij zijn omschakeling van de junk Jotie naar een getalenteerde tekstschrijver.

Expressie verdient overigens lof voor de toepasselijke decors en attributen, in het bijzonder een pak in de vorm van een pinda dat Roelant van Ewijk op een gegeven moment droeg. Al met al slaagde de cast van Expressie erin het zwakke begin om te buigen in een prachtig einde en het publiek te laten genieten van goed spel en vermakelijke dialogen.


Maria Genova


Gezien: toneelstuk 'De Richel' van Ton Davids gespeeld door toneelgroep Expressie, vrijdagavond in ontmoetingscentrum Geesterhage in Castricum. Regie: Ali Bregman.


terug naar Krantenberichten